Μετά από τον πόνο, την απόγνωση, και την ελπίδα να σιγοκαίει και καθώς πλησιάζουμε στη Μεγάλη Παρασκευή στην αποκορύφωση του θείου δράματος, έρχεται η Ανάσταση. Μια μέρα γεμάτη φως και αντανάκλαση μέσα στις ψυχές όλων όσων θέλουν να δουν μέσα τους τη γαλήνη. Ανάσταση και όπως περιγράφει η ίδια η λέξη είναι μια ανάταση ψυχής, μια ελπίδα ότι τίποτα δεν τελειώνει, ότι ο θάνατος τελικά μπορεί και να είναι η αρχή. Το χαρμόσυνο νέο έρχεται μετά τις δώδεκα το βράδυ για να πλημμυρίσει τις καρδιές με αγάπη, με αγνά αισθήματα, που μακάρι να κρατούσαν όλον τον χρόνο. Ένα φως που έρχεται από τους Αγίους Τόπους γίνεται αυτό το μικρό ψήγμα χαράς που έχει ανάγκη μια ψυχή, την ανάσα αισιοδοξίας. Και ξάφνου αυτό το φως απλώνεται από τη μια άκρη της γης στην άλλη και μόνο ευλάβεια μπορείς να νιώσεις. Κρατώντας το κερί μου αναμμένο, μόνο τότε ξέρω ότι όσο κι αν η φλόγα πάει κάποια στιγμή να σβήσει, πάντα θα είναι εκεί να καίει, έστω και λίγο, για να δίνει αυτό το κίνητρο να κοιτάμε μπροστά και να γινόμαστε ακόμα καλύτεροι πρώτα μέσα μας και μετά και έξω, για τους άλλους. Κάποτε κάποιος την Ανάσταση την έζησε αληθινά, τη βίωσε με κάθε κύτταρο του κορμιού του, αυτό γιορτάζουμε την ελπίδα ότι η ψυχή θα ζει αιώνια. Είναι και αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα που κάθε άνθρωπος τη βιώνει διαφορετικά, έχει ένα ιδιαίτερο βάρος όλο αυτό το κλίμα κατάνυξης. Όσο κι αν απέχεις από την εκκλησία, αυτές τις μέρες παίρνεις όλη αυτή την ενέργεια που πλανάται γύρω σου. Πόνος, λύπη, λύτρωση και χαρά. Συναισθήματα που μέρα με τη μέρα γίνονται πιο έντονα και σε τυλίγουν μέχρι την ημέρα του Πάσχα και σαν μανδύας σκεπάζουν τις πληγές που έχεις μέσα σου. Μια ανάσα πάρε μόνο από όλη αυτή την ενέργεια και δύναμη για να ζήσεις αυτό για το οποίο έχεις έρθει, αυτό για το οποίο ήρθες για να αφήσεις το δικό σου στίγμα. Δες την Ανάσταση σαν την ημέρα που θα σου δώσει την ευκαιρία να δεις μέσα από την ιερή φλόγα τη δύναμη που έχεις μέσα σου. Ξέχνα τον πόνο, βάλε ένα χαμόγελο και βγες μπροστά στη ζωή με το μεγαλύτερο “όπλο” σου τη θέληση και τη θετική σκέψη. Καλή Ανάσταση πρώτα μέσα μας και μετά σε όλους όσους αγγίζει το χαμόγελό μας.
*Κείμενο: Άνδρεα Αρβανιτίδου
